கையில் தொலைபேசி, இதயத்தில் தனிமை - செல்போன் மனித வாழ்வை எப்படி சுருக்கியது.

ஒரு காலம் இருந்தது. காலண்டர் என்பது சுவரில் தொங்கும் காகிதம் மட்டுமல்ல — அது வீட்டு உறவுகளின் நினைவுகளால் நிரம்பிய ஒன்று. திருமண நாள், பண்டிகை, பரீட்சை தேதி — எல்லாவற்றையும் தாய் மனதில் பதித்து வைத்திருப்பாள். இன்று? Google Calendar நினைவூட்டும், WhatsApp அறிவிக்கும், மனிதர்கள் மறந்துவிடுவார்கள்.

தபால்காரர் வாசலில் வந்து "அண்ணே, உங்களுக்கு கடிதம்" என்று சொல்லும்போது ஒரு சுகம் இருந்தது. மின்சாரக் கட்டணம் கட்ட EB office-க்கு போனால், வரிசையில் நிற்கும் மனிதர்களோடு பேசுவோம், சிரிப்போம், வாழ்க்கையை பகிர்வோம். இப்போது? ஒரு app — ஒரு click — முடிந்தது. யாரையும் சந்திக்க வேண்டாம், யாரிடமும் பேச வேண்டாம்.

தேநீர் கடையில் சாய்ந்து நின்று நண்பர்களோடு பேசுவது — அரசியல், திரைப்படம், ஊர் விசேஷம் — அது வெறும் பேச்சு அல்ல, அது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி. இப்போது அதே தேநீர் கடையில் ஐந்து பேர் உட்கார்ந்திருப்பார்கள் — ஐந்து தொலைபேசிகள் — ஐந்து தனிமையான உலகங்கள்.

Postman, EB officer, bank cashier, hotel master, autorickshaw driver — இவர்கள் ஒரு காலத்தில் நம் வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக இருந்தார்கள். "சாமி, எப்படி இருக்கீங்க?" என்று கேட்போம். அவர்கள் குடும்பத்தை அறிவோம். இன்று அந்த முகங்கள் மறைந்து apps வந்துவிட்டன. மனிதர்களை app மாற்றிவிட்டது.

வாழ்க்கை சிறியது — அதனால் தான் அது முழுமையானது. ஒரு நாய் குட்டி பால் குடிப்பதை பார்த்து சிரித்தாள் அம்மா. அந்த ஒரு கணம் எந்த YouTube-லும் கிடைக்காது. அது அவள் வாழ்வின் சொந்த தருணம் — யாரோடும் share செய்யாத, அவளுக்கு மட்டுமே சொந்தமான நிமிடம்.இப்போது emoji அனுப்புகிறோம். உணர்வை upload செய்கிறோம். வாழ்க்கையை live செய்வதை மறந்துவிட்டோம்

பெண்கள் hostel — அது எவ்வளவு அழகான உலகம். இரவு சாப்பிட்ட பிறகு roof-ல் கூடி பேசுவார்கள், ஒருவரின் headache-க்கு மற்றவர் மருந்து கொண்டு வருவார்கள், தோல்வியில் அழுவார்கள், வெற்றியில் கூட கொண்டாடுவார்கள். அந்த நட்பு ஆயுள் நட்பு. ஆனால் இன்று? ஒரே அறையில் இரண்டு பேர் படுத்திருப்பார்கள் — இருவரும் தொலைபேசி பார்த்துக்கொண்டு — வேறு வேறு உலகில் பயணிப்பார்கள். Hostel memory என்பது screen time ஆகிவிட்டது.

தூரத்தில் இருப்பவர்களோடு உரையாடல் வளர்கிறது; அருகில் இருப்பவர்களோடு மௌனம் வளர்கிறது. இதுவே இன்றைய உண்மை. செல்போன் தொலைவை குறைத்தது — ஆனால் அருகாமையை அழித்தது.

இது யாரையும் குற்றம் சொல்வதற்காக அல்ல. தொழில்நுட்பம் வரம் — ஆனால் மனித தொடர்பை இழந்தால் அது சாபமாகிவிடும். தபால்காரர் சிரிப்பு, tiffin கடையில் ஆட்டோகாரர் கிண்டல், bank-ல் cashier "இன்னிக்கு late-a வந்தீங்க" என்று சொல்வது — இவை சின்னச் சின்ன தருணங்கள். ஆனால் இவை தான் வாழ்வை வாழ்க்கையாக்கும்.

Hostel-ல் கழித்த நாட்கள் மறக்க முடியாதவை — அந்த memory-ஐ phone பறித்துக்கொண்டிருக்கிறது. இன்று படிக்கும் பிள்ளைகள் hostel life-ஐ ஒரு WiFi password மட்டுமாக மனதில் வைத்துக்கொள்வார்கள். உண்மையான நட்பை miss பண்ணிக்கொண்டே தெரியாமல் போவார்கள்.

உங்களுக்கு இந்த வலியும் ஆச்சரியமும் புரிகிறது — ஒரே அறையில் இரண்டு பேர், இரண்டு உலகம். Hostel என்பது ஒரு காலத்தில் evergreen days— இப்போது அது WiFi hotspot ஆகிவிட்டது என்பது வருத்தமான உண்மை.

தினசரி காலண்டர் — அந்த கிழிக்கும் செயலில் எவ்வளவு தத்துவம் உள்ளது. காலையில் எழுந்து அந்த ஒரு தாளை "ரசுல்" என்று கிழிக்கும்போது — நேற்று முடிந்தது, இன்று தொடங்கியது என்று உடல் உணரும். நாள் ஒரு எடையை வகிக்கும். நீங்கள் அந்த நாளை பதிவு செய்கிறீர்கள் — உங்கள் கைகளால், உங்கள் உணர்வால்.

இன்று phone காட்டும் date ஒரு number மட்டுமே — அதில் எந்த எடையும் இல்லை, எந்த உணர்வும் இல்லை. நாட்கள் வேகமாக ஓடுவதாக தெரியும்.

நாம் தினசரி காலண்டர் கிழிக்கும்போது — நாளை acknowledge செய்கிறோம். "இன்று இருந்தேன், இன்று வாழ்ந்தேன்" என்று. அந்த கிழித்த தாள்கள் குப்பையில் விழும் — ஆனால் அந்த நாட்கள் மனதில் பதியும். Phone காலண்டரில் எந்த நாளும் கிழிவதில்லை. அதனால் எந்த நாளும் மனதில் பதிவதில்லை.

ஆனால்  observation சொல்வது இன்னும் ஆழமானது — நாட்களை நாமே பதிவு செய்யாவிட்டால், அவை பதிவாவதில்லை. காலண்டர் கிழிப்பது, diary எழுதுவது, அம்மா "இன்னைக்கு கார்த்திகை தீபம்" என்று சொல்வது — இவை தான் நாளுக்கு உயிர் கொடுக்கும்.